زندگی !

            بزن...

                     شیر یا خط

هی تو !

     چه تند میدوی

                 یک لحظه بایست !

.

.

.

 دوباره به من نزدیک می شود

                                  تا یکی شویم

                                                      اما...!

باز از من دور می شود

چه کار بیهوده ای

هر روز و هر ساعت این لحظه ها تکرار می شود

                                                 روی یک صفحه سیاه...!

کسی صفحه را بلند کرد

                      دوباره زمین گذاشت

ای کاش...

          ای کاش از دستش می افتادو آزاد می شدم

نه خدای من

          او باز مرا کوک می کند

                                  ساعت ۶ صبح

یادم باشد وقتی صفحه را عمود نصف کردیم زنگ بزنم...

انگار نصیب سینه ام غم شده بود

اندوه دل و غصه و ماتم شده بود

تصمیم براین بود که عاشق نشوم

اینبار دلم موی دماغم شده بود

      باز هم...

                ۱۲ شهریور    

...مرگ

در کنار حوض حیات

چشم به درون آب دوخته بود

راستی

          شتابان میرفت !

دروغ به دنبالش

او...

        برای رهایی از چنگال دروغ

                                              طعمه مرگ شد

.........................

دیگر او به قلاب آویزان بود ...

سال نو مبارک

بهار آمد و چون آهی که از دل

به گرما سردی دی را بدر کرد

چو آتش گر بسوزد خرمنی را

نه گفتُ ، نه زمستان را خبر کرد

***

بهار این لحظه زیبای هستی

زمین را سبز و پر رونق نگه داشت

چنانکه آسمان مغموم و در هم

نشست و بر زمین گریان نگه داشت

***

گل سرخ کنار حوض پر آب

ز شبنم چهره اش غرق عرق بود

تمام گونه های نازک او

زشوقی سرخ همرنگ شفق بود

***

نسیمی سرد ناگه با خودش برد

وجودم را که دایم بی قرار است

تمام دلخوشی آخر همین بود

گلم را بینمُ اینک بهار است

ای کاش کمی کنار من می ماندی

با من غزل و ترانه ای می خواندی

ای کاش که یک بار دگرعکس مرا

با آب دهان به سینه می چسباندی

پ ن : با الهام از شعری از حمزه اولاد

نشسته اند ملخهای شک به برگ یقینم

ببین چه زرد مرا می جوند ــ سبز ترینم!

ببین چگونه مرا ابر کرد ــ خاطره هایی ــ

که در یکایکشان ــ می شد آفتاب ببینم

شکستنی شده ام ــ اعتراف می کنم اما

زجنس شیشه عمر توام ــ مزن به زمینم

برای پر زدن ازتو ــ خوشا مرام عقابان

کبوترانه چرا باید از تو دانه بچینم؟

نمی رسند به هم دست اشتیاق من و تو

که تو همیشه همانی ــ که من همیشه همینم

                                                                                                                       محمد علی بهمنی

salam

lotfan pay neveshte 4,5 ro bekhoonid

ta chand vaghte pish ke matlabi baraye be rooz shodan nadashtam az sher haye ghadimi estefade mikardam

valli hala hata halesho nadaram ke soraghe daftare sheram beram

ye bar be yeki az doostam goftam ke chi kar kardi  inghade sheret pishraft karde goft az vaghty ke raftam daneshgaho... ...o

goftam mage daneshgah chi kar mikoni

 oonam baram tozih dad

khob hala ziad varede joziat nemisham ke chi goft

valli ay kash  ye etefaghi mioftad ke manam motahavel mishodam

pn1.ino neveshtam ta abanam khali namoone ta akhare azar ham khoda karime...laila

pn2. horoofe farsie in key board irad dashtan

pn3. in pay nevesht ham taghdim be henas , vejakh

pn4. bebakhshid az inke saretoono dard avordam

pn5. baraye doostan

             تا نوشته بعد

۱۲ شهریور

به من چه تو سیاهی یاسپیدی

کلک بازی! ت تن تن تن پلیدی!

دو سه سالی دل از من نسیه بردی

سرم را از پس گردن بریدی

ای عشق چه ای؟ دخترک نانازی!

یاگوشه زیبا و فرود سازی؟

صد بار نگفتمت که با این دل من

بازی نکنی !با دم شیر هم بازی؟

*********

مضراب رباب هم ندارم بی تو

یک لحظه ناب هم ندارم بی تو

کارونم و...ــ نقطه چین وجا خالی ها ــ

یک قطره آب هم ندارم بی تو

ای عشق تویی رئیس و خود فرمانده

بر شعر من امروز بیا فرمان ده

ابیات دلم وزن رباعی دارد 

اما غزلم هفده هجایی مانده

***

من عشق به جای استخوان می بندم

دل را به گلو جای زبان  می بندم

دست از سر بی موی دلم بردارید

عاشق شده ام درٍدکان می بندم

در هوایت بیقرارم !... دربه در

سر زکویت بر ندارم!...یک نظر

قایقی بودم کنار ساحلت

ناخدایی یا خدایی ! یک نفر...

تو همانی ! ناخدای زندگی

می کشد عشقت مرا سویی دگر

عیب من از چشم تو پوشیده نیست

لیک عیبم را نمودی ... مستتر

عاشقی را خود به من آموختی

یافتم راز نشستن تا سحر

گوی ایمان را ربودم از رقیب

سابقون السابقوا...بر یکدگر

یاد تو آرامش جانم بود

"قل هوالله..."بخوانم مستمر

کو یک غزل ؟....... ورق پاره پاره ماند

مفهوم بیت در........ استعاره ماند

خوب است یک غزل‌‌‌‌‌‌‌‌‌..به........ولی که نیست

آخر غزل غزل... پاره پاره ماند

شعری نفس نفس.......در دهن نهاد

خانم ت..ت...پتِ...تو یک گزاره ماند

شعر هم چو دیپ...دی... حزب و دسته شد

شاعر نرو...     غزل نیمه کاره ماند

شعری سروده نشد جز حواشی اش

شاعر بیا...... اصل در کناره ماند

تف بر تو عاقبت شعر...ای غزل

                                    یک مشت بیت بی...

                                                                  بی قواره ماند

پ ن۱: این شعر به هیچ مناسبتی سروده نشده است                      پ ن۲: دیپ= دیپلماسی

سلام به همه دوستای گلم

دوستانی که با "کی بورد" (قلم ) تواناشون منو با شعر بیشتر آشنا کردن

 و

 دوستانی که اشعار منو به باد انتقاد گرفتن

من یه مدت کوتاهی از وبلاگ نویسی می خوام فاصله بگیرم 

شاید بتونم به بقیه کارام بهتر برسم

        اما..................

                                 بر میگردم

 بهار آمد به باغ وگل نظر کن

سلام .... پیشاپیش عید نوروز را تبریک میگم !

 اصل کار هرکسی بر هم زدن

                   خود به نوعی انتقاد

   مثل تیری میرسد بر قلب کاری انتقاد

                                      انتقاد ای انتقاد

                                               * * *

   منتقد با نقد خود بر ریشه شاعر زند

                 لحن او چون یک تبر

                             با سخن او میفرستد شاعری

                                        در میان تندباد انتقاد

                                                    انتقاد ای انتقاد

                                             * * *

  کور گردم گر نگویم هرچه دیدم در جهان

           آشکارا و نهان

          شاعر دانا چه بالا و چه پست

                       می نگوید هر چه هست

                           تا نگردد  طعمه ی این تندباد

                                                          انتقاد ای انتقاد

                                                     * * *

         حد زند قاضی گنهکاران مست

                          جرم شاعر چیست شلاقش زنی؟!

                                         با چه شلاقی

                                                   آن هم انتقاد

           حاصل آمیزش تیر و تبر

                                 ضربه ای باشد به نام انتقاد

                  زاده ی آن تندباد

                                    کوبم آن را بر زمین

                                                       من به سان انتقاد

                                                                  انتقاد ای انتقاد !

دوستان عزیز ! نظرخواهی برای این پست غیرفعال است . لطفا نظرات و نقدهای خود را برای شعر (تار من) در پست قبل بنویسید. مخصوصا در مورد وزن عروضی و قافیه اش .... ممنون ..... یا حق

تار من

روی کاغذ جمله های تار من

رقص نتها با صدای تار من

ظاهرش گویای یک درد کهن

زخم روی دست و پای تار من

نقشی از درد غریبی در نهان

پرده های جابجای تار من

سرنوشت این است بس تنهاییم

با نوای ناله های تار من

یاد دوران گذشته هم به خیر

زخمه ها و های و های تار من

مونس تنهاییم از سر بگیر

گریه ها و ناله های تار من

لایه ای از خاک روی کاسه اش

این نشان انزوای تار من

با شکستن تارهای من گسست

تاروپودم نغمه های تار من

یک غزل گفتم که آرامم کند

دردناک این داغهای تار من

****************

درد بی وزنی عذابم می دهد

فاعلاتن فاعلای تار من

  امروز چند رباعی دارم که دوست دارم  نظر شما  دوستان رو هم در مورد این اشعار

  بدونم (هر چند که قبلا انتفادات رو شنیدم )

  هر روز زنی به سینه مشتی که منم

  با خلق کنی همی درشتی که منم

  فردا  که  رسد  وقت  اجل  عزراییل

  گوید که بخور ضربه مشتی که منم

************************

  مستم چه کنم  ذات خرابم اینست

  آمیخته آن  گل  و  آبم  اینست

  از آتش عشق ازلی سوخت جگر

  چون مرحم این قلب کبابم این است

************************

  از دفتر عشق تفالی کردم دوش

  الفاظ سخن جمله در جوش و خروش

  این  نکته  بجا  آمد  از  دفتر  دوش

  کای خوب بد میندیش وبه بد نیز مکوش

سلام

این دفعه میخوام با دو رباعی که تازه سرودم آپ بشم

  گل   در  بر  تو  شوق  دمیدن   دارد

  دل  در  بر  تو  ذوق   تپیدن    دارد

  از بس غم دوری و فراقت سخت است

  بیجاره  دلم    قصد   رمیدن    دارد

  ***********

  آفاق وداع با دل پاکم کردند

                               آنگاه که تن در دل خاکم کردند

  وقتی که زدند فرشتگان بانگ رحیل

                                 از خاک بریده بر فلاکم کردند

                   ***********

همیشه دوستام میگن اشعارت حال وهوای شعر شاعرای گذشته رو داره منم

 خواستم ارادتم رو به شعرای بزرگ نشون بدم ( البته دوستان لطف دارن )

                    ***********

  گر چه این فاصله نسلهامان دور است

                                 ابیات غزل قافیه شان یک جور است

  این شور مرا که در رباعی من است

                                  از فرط ارادتم به شیخ نیشابور است

 اگه زحمتی نیست به این وبلاگ هم سری بزنید

آخرین شعر نو من در این وبلاگ نوشته شده

http://silvercross.blogfa.com

این بار اومدم با یه شعر نو در وصف عاشورا

***امروز چه روزی است

                          آسمانش ابری است

حالم انگار دگرگون شده است

لحظه ها از پس هم می گذرند

آسمان هم انگار

          قصد رسوایی من را دارد

                        بغض کرده است و پریشان

                                         طبل دادش بر دست

                                         گریه شاید

                                                  کند آرام دلش

 با خودم میگویم

         " آسمان طفلک

                        شاهد این همه نا مردی و نا فر جامی است "

ناگهان بغض دلش می ترکد

کوس رسوایی من در دل او

                  من که دنبال عدالت هستم

                                        در جهانی که سراسر همه بیداد گری است

ولی امروز دگر

        نا جوان مردی انسان آشکارا پیداست

                                                آخر امروز همان

                                                                عاشوراست!***

                                 من هم به نوبه خودم این روز ها رو تسلیت می گم

                                    مست بو دم سر بدادم نغمه و آواز را

قصه آدم شنیدم از دهان عاشقان

                                  باز گفتیم از "ازل " این شعر بی آغاز را

شاهدان و خسروان در جمع ما بودند دوش

                                 کاش میدیدم دوباره لحظه پرواز را

تار و عود وتنبک ومی. ساقی وجمع رقیبان

                                سر کشان وعاقلان حاشا کنند این راز را

عاقلی و عاشقی با هم نبودن بهتر است

                               یک کبوتر کی بگیرد باز خوش پرواز را

۲۱/۱۰/۸۴

                                         میخوام این بار با یک قطعه آپ بشم

خوشا آن دل که از این تن جدا شد

                         که این تن بس کند نامهربانی

بیا و دل از این گیتی رها کن

                        چو خود یک دم بخواهی میتوانی

منم بلبل زنم بر آسمان پر

                       کشم هر دم نفیر بوستانی

دلم پر پر زند بر آسمانها

                       اگر باشد نوای آسمانی

که من در حسرت روی سلیمان

                      چو هدهد میکشم از دل فغانی

الهی پر کشم سوی تو زینجا

                       که دنیا نیست جای زندگانی

دوستای خوبم امیدوارم این شعر منو بپذیرین و لطفا انتقاد هم یادتون نره